การเปิดโอกาสให้เด็กได้พูด ได้แสดงความรู้สึก

author   October 1, 2013   Comments Off on การเปิดโอกาสให้เด็กได้พูด ได้แสดงความรู้สึก

child
ทุกคนกำลังนั่งที่โต๊ะอาหาร ขณะที่รับประทานอาหารกันอยู่นั้น คุณพ่อคุยเรื่องจะไปเที่ยวไหนดีในวันหยุด “ไปชายทะเลกันดีกว่า” คุณพ่อเสนอ “คงสนุกนะ ไปก่อปราสาททรายแล้วว่ายน้ำในทะเลกัน”
“หนูเกลียดชายทะเล” คิมร้อง “ทรายสกปรกจะตายแล้วแมลงวันก็เยอะ น้ำทะเลก็เย็นจนว่ายไม่ไหว ปราสาททรายก็งี่เง่า”
“พอแล้วจ้ะ” คุณแม่ขัดขึ้น “ถ้าลูกไม่รู้ว่าจะพูดอะไรที่ดีๆ เสียบ้าง ลูกก็เงียบเสียดีกว่า”
คุณคงเห็นแล้วว่าครอบครัวนี้ไม่ได้สนับสนุนให้ลูกรู้จักปรึกษาโต้แย้งเลย
ความยุ่งยากเกิดขึ้นเพียงเพราะมีการแสดงความคิดเห็นออกมาซึ่งที่จริงพ่อแม่เป็นคนเริ่มเองแท้ๆ คิมย่อมมีความเห็นของตนเอง และสำหรับเธอแล้วความเห็นนั้นย่อมถูกต้องด้วยประการทั้งปวง เธอจึงแสดงออกมา ทว่าพ่อแม่ต้องการได้ยินแต่เพียงสิ่งที่ตรงกับที่พ่อแม่ได้ตัดสินใจไว้เรียบร้อยก่อนแล้วเท่านั้น
นี่คือความผิดพลาด เด็กๆ ควรมีโอกาสได้แสดงความรู้สึกของตนอย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกลัวจะโดนโต้ตอบศอกกลับ ไม่จำเป็นว่าเด็กจะต้องไม่แยแสความรู้สึกใคร (อย่างที่พ่อแม่เป็นในตัวอย่างข้างต้น) แต่เด็กๆ ควรจะสามารถกล่าวออกมาได้ว่าตนรู้สึกอย่างไร
การที่ให้ลูกฝืนความรู้สึกหรือเก็บความเห็นมีแต่จะไปทำลายภาพตนเองของลูก ถ้าเรายิ่งเปิดโอกาส กระตุ้นลูกให้แสดงความรู้สึกเท่าใด เขาจะสามารถสร้างภาพของตัวเองได้ดีขึ้นเท่านั้น แม้เมื่อคุณอาจไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ลูกกล่าวออกมาก็ตาม
ถ้าลูกแสดงความรู้สึกในด้านลบ ให้พยายามค้นหาว่าทำไมเขาจึงมีความรู้สึกเช่นนั้น
เป็นต้นว่า “ทำไมล่ะ คิม คราวที่แล้วที่เราไปชายทะเลกันลูกก็ดูสนุกดี ทำไมจึงเกิดความคิดแบบนี้ขึ้นครั้งนี้”
การยอมรับความรู้สึกของผู้อื่นแม้ว่าเราจะไม่เข้าใจหรือไม่เห็นด้วยก็ตามย่อมเป็นการเปิดโอกาสของการสนทนาซึ่งดึงให้คนสองคนเข้ามาผูกพันใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น ต่างก็จะเข้าใจกันและกันได้ดีขึ้น ความสัมพันธ์จะเหนียวแน่นมั่นคงยิ่งขึ้น และทั้งพ่อแม่และลูกต่างก็จะรู้สึกดีขึ้นทั้งสองฝ่าย
ที่มา:นายแพทย์ อัลวิน เอช. ไพรซ์ และ เจย์ เอ. แพร์รี่

เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง

แสดงความคิดเห็น

comments

Powered by Facebook Comments