ความเป็นตัวของตัวเองของลูก

author   December 28, 2011   Comments Off on ความเป็นตัวของตัวเองของลูก

พ่อแม่ควรยอมรับความเป็นตัวของตัวเองของลูก ไม่ควรบังคับให้ลูกสนใจสิ่งที่พ่อแม่สนใจ หรือเข้าไปมีส่วนร่วมเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ลูกทำเสียทุกอย่าง เด็กจำเป็นต้องมีความเป็นตัวของตัวเองเพื่อให้รู้สึกว่าตัวเขามีความสำคัญและมี คุณค่าของตัวเอง…

เด็กที่รู้สึกเป็นอิสระ ไม่ต้องพึ่งพาผู้อื่นมากเกินไป มีความเป็นตัวของตัว เอง มักจะถูกมองว่าหยิ่งยโส อวดดี แต่การที่เขาเป็นตัวของตัวเองเช่นนั้น ถ้าไม่สร้างปัญหาเดือดร้อนให้กับใครก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรให้วิตก เพราะทุกคน จำเป็นต้องมีความรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า มีความสำคัญ และเผชิญกับชีวิตได้ด้วย ตัวเองอย่างไม่ท้อถอย

พ่อแม่ต้องยอมรับความเป็นตัวของตัวเองของลูก ไม่ใช่บังคับให้เขาทำ สิ่งที่เขาไม่มีความสามารถทำได้ เพียงเพื่อสนองตอบความต้องการของพ่อแม่มิฉะนั้นเมื่อเด็กทำไม่ได้ ก็จะเกิดความรู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่า หรือเห็นว่าตัวเองมีคุณค่าน้อยลง อาจใช้วิธีเผชิญกับความกดตันต่าง ๆ ด้วยการลดระดับความต้องการของตัวเองลง เพื่อเอาใจพ่อแม่ หรือเพื่อหลีกเลี่ยงความวิตกกังวลจากการเรียกร้องต้องการให้เขาแสดงความสามารถมากเกินไปก็ได้

คุณคงไม่อยากเห็นลูกสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองมิใช่หรือ?

ยิ่งในเด็กวัยรุ่น เขาจะแสวงหาสิ่งที่เป็นของเขาเอง อาจปฏิเสธความคิดของพ่อแม่ที่เคยบงการเขามาตั้งแต่เด็ก หันไปหาความคิดอื่นที่ก้าวร้าวกว่า เรื่องแบบนี้ไม่ควรวิตกกังวลจนเกินไป เพราะเป็นส่วนหนึ่งของพฤติกรรมวัยรุ่นที่เขามุ่งจะสร้างความเป็นตัวของตัวเอง คุณค่าของตัวเอง และเอกลักษณ์ส่วนตัวของเขา

เด็กวัยรุ่นจะพยายามทดลองสิ่งใหม่ ๆ โดยเฉพาะในสิ่งที่พ่อแม่เห็นว่า “ไม่ดี” หรือสังคมไม่ยอมรับ เพราะเขาอยากรู้เหตุผลที่แท้จริงด้วยตัวเอง ทดลองเพียงครั้งเดียวเพื่อให้ได้ประสบการณ์ จากนั้นก็อาจเลิกราไป ในช่วงนี้พ่อแม่ต้องคอยดูแลเพื่อไม่ให้เขาได้รับอันตรายที่ร้ายแรง จนกลายเป็นโศกนาฎกรรมที่คาดไม่ถึง ควรช่วยส่งเสริมให้ลูกได้พัฒนาความสามารถด้านต่าง ๆ เพื่อรู้จักแก้ปัญหาชีวิตของตัวเองได้ในอนาคต พ่อแม่ต้องเคารพในความเป็นตัวเขาให้เสรีภาพในการเรียนรู้แก่เขา ซึ่งบางครั้งอาจเป็นการเรียนรู้จากความผิดพลาดก็ได้ ถือว่า เป็นเรื่องธรรมดา อย่าคอยจับผิดเขาอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ถ้ามีความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่และลูกที่อบอุ่นอยู่แล้ว ปัญหาของเด็กวัยนี้มักไม่ร้ายแรง มีอะไรก็สามารถพูดคุยกันอย่างเปิดเผยได้ ถ้าพ่อแม่นุ่มนวล อ่อนโยน ไม่ตำหนิติเตียนรุนแรง แต่บอกความรู้สึกของพ่อแม่ให้ลูกรู้และเข้าใจ สิ่งที่พ่อแม่ไม่เห็นด้วย เขาก็จะไม่ถือเอาความไม่พอใจของพ่อแม่เป็นเรื่องคอขาด บาดตายแต่อย่างใด และจะอธิบายถึงเหตุผลของตัวเองให้พ่อแม่ฟังด้วย หรือเมื่อ จะทำอะไรที่เสียหาย ก็จะได้คิดถึงความรู้สึกของพ่อแม่ และเลิกทำในที่สุด

เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง

แสดงความคิดเห็น

comments

Powered by Facebook Comments