ความกลัวหรือความหวาดวิตก

author   May 19, 2014   Comments Off on ความกลัวหรือความหวาดวิตก

ความกลัว
ถาม น้องสาววัย ๒๘ ปี ของดิฉันเกิดความกลัวมากเมื่ออยู่ในลิฟท์ บางครั้งถึงจุดที่หล่อนไม่กล้าเข้าไปในลิฟท์เลย ส่วนดิฉันกลัวแมงมุมและถ้าเห็นมันเข้าก็อดหวีดร้องไม่ได้ อะไรทำให้เกิดความกลัวอย่างนี้ขึ้นและแก้ไม่หายสักที ? มันแสดงให้เห็นถึงสภาพอะไรบ้าง? ดิฉันจะอธิบายให้ลูกๆ เข้าใจได้อย่างไรเมื่อพวกเขาเห็นว่าทั้งน้าสาวและแม่ของตัวกลัวสิ่งเหล่านี้มาก ทำอย่างไรถึงจะไม่ให้พวกลูกๆ เกิดความกลัววอย่างนี้ขึ้นมา ?

ตอบ ความกลัวนั้นที่จริงแล้วก็คือปฏิกิริยาที่เกิดจากความวิตกกังวลต่อบางสิ่งบางอย่างหรือบางสถานการณ์อย่างมาก ซึ่งโดยปรกติแล้วสิ่งนั้นก็ไม่ก่อไห้เกิดอันตรายใดๆ หรือมีเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเอง ปฏิกิริยาของผู้นั้นอาจเกิดขึ้นเพราะความรำคาญหรือกลัวจนเกินไป จึงทำให้เกิดความเครียดและวิตกกังวลมาก ก็จริงอยู่ที่ความกลัวนั้นบางครั้งก็มีเหตุผลแทรกอยู่และไม่เกินความจริงเลย บางครั้งคนเราก็ติดอยู่ในลิฟท์บ้างโดนแมงมุมกัดบ้างและแผลกัดนั้นอาจจะมีพิษได้ อย่างไรก็ตาม ความกลัวนี้ก็อาจจะพอกพูนขึ้นจนมากเกินเหตุ และปัญหาจริงๆ ก็จะเกิดขึ้นเมื่อความวิตกกังวลเหล่านี้กลายเป็นเรื่องใหญโตขึ้นมา ถ้าน้องสาวของคุณไม่สามารถขยับเนื้อขยับตัวได้อย่างคล่องตัวในบางสถานการณ์ที่จำเป็นต้องใช้ลิฟท์หรือถ้าคุณเกิดความกลัวที่จะทำงานในบ้านหรือนอกบ้านเพราะว่าคุณอาจจะไปเจอกับแมงมุมเข้า ปัญหาก็จะยิ่งทรุดลงไปอีก

โดยปรกติความหวาดกลัวของคนเรานั้นมันเกิดขึ้นมาตามประสบการณ์ที่ได้พบเห็นมาจากชีวิตจริง อย่างเช่นเคยตกจากหลังม้า หรือเคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เป็นต้น โดยปรกติ ความกลัวนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพราะตัวประสบการณ์โดยตรงแต่ออกมาจากส่วนลึกของจิตใจตัวเองมากกว่า ความกลัวเกิดขึ้นมาเพราะในบางครั้งคนเราก็อยากระบายความรู้สึกหรือทำอะไรบางอย่างที่ขัดแย้งกับความรู้สึกของตัวหรือสติสัมปชัญญะของตัวเอง การพยายามเอาตัวเองให้ออกห่างจากแรงกระตุ้น “ที่สังคมไม่ยอมรับ” นั้น ทำให้จิตใจมีปฏิกิริยาทางอารมณ์ ออกมาต่างๆ กัน จิตสำนึกก็จะเก็บกดความรู้สึกเช่นนี้ไว้ทั้งหมด และพยายามปฏิเสธแม้ว่ามันได้เกิดขึ้นและตำหนิสิ่งอื่นแทน (อย่างกับว่าไม่ใช่ฉันหรอก ผีห่าซาตานที่อยู่ใต้เตียงฉันต่างหากที่ทำขึ้น) หรือไม่ก็กันความรู้สึกต้องห้ามนั้นออกเสียจากบางคนที่เกี่ยวกันถึงเสีย และแทนที่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั้นด้วยบางสิ่งแทน (ไม่ใช่แม่ฉันหรอกที่ทำให้ตัวฉันมีความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นอยู่ในตัว เป็นเพราะสัตว์ตัวนั้น หรือแมลงตัวนั้น หรือเพราะฉันต้องถูกอยู่ในที่จำกัดคับแคบต่างหาก) ถ้าจะว่าไปแล้วความกลัวนี้ก็เป็นผลิตผลของกระบวนการทางจิตใจของเราที่เคยชินกับการหลีกเลี่ยงที่จะระบายความรู้สึกที่ไม่ดีต่อผู้ที่ตัวเองรักหรือต้องพึ่งพาอาศัย คนเราเมื่อกลัวอะไรแล้วมักจะติดตัวอยู่นานและจะยิ่งทวีขึ้นเมื่อต้องเก็บกดความรู้สึกนั้นไว้ หากเป็นเช่นนี้ก็จำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากจิตแพทย์ดู บางคนก็แก้ได้โดยเผชิญกับสิ่งที่ตัวเองหวาดกลิวซึ่ง ๆ หนาและ พยายามใช้กวามสามารถทุกทางที่จะเอาชนะความกลัวเหล่านั้นให้ได้ บางคนก็สร้างความรู้สึกในทางตรงข้ามกับความกลัวโดยทำกิจกรรมที่มีส่วนทำให้ตัวเองเกิดกวามกลัวขึ้นมา คนที่กลัวความสูงอาจกลายเป็นนักไต่เขาได้ พวกที่กลัวแมลงก็ยื่นตัวเอง ออกไปสัมผัสกับพวกแมลงที่ตัวเองขยะแขยง ถ้าทำอย่างนี้ก็จะทำให้ตัวเองเอาชนะสิ่งที่ตัวเองเคยหวาดกลัวมาแต่เดิมได้

การที่จะอธิบายความกลัวให้ลูกๆ ของคุณฟัง คุณก็ควรบอกเขาว่าคนเราทุกคนบางครั้งก็กลัวบางสิ่งบางอย่างหรือไม่กล้าเผชิญกับบางเหตุการณ์ ชี้ให้เห็นว่าบางทีก็เป็นเรื่องที่น่ารำคาญแต่ก็เป็นการยากที่จะทำให้เด็กไม่เกิดความกลัวเพียงเพราะคุณพูดเท่านั้น โดยส่วนใหญ่แล้วความกลัวดังกล่าวไม่ใช่สิ่งที่ “จะติดต่อกันได้เหมือนโรคติดต่อ” เด็กๆจะไม่ติดนิสัยความกลัวโดยเฉพาะบางสิ่งบางอย่างเช่นเดียวกับพ่อแม่ หรือญาติพี่น้องแต่อย่างใดนอกเสียจากว่าเด็กๆ นั้นมีความอ่อนแอทางจิตใจอยู่ภายในตัวของพวกเขาเอง หรือจะกล่าวอีกนัยหนึ่งพวกเด็กๆ อาจจะเกิดความวิตกกังวลขึ้นมาเมื่อพวกเขาเห็นพ่อแม่ของตัวมีความหวาดกลัว ในเมื่อตัวเด็กๆ เองนั้นต้องการความรู้สึกที่ว่าพวกพ่อแม่ของเขามีความมั่นคงเข้มแข็งเพียงพอที่จะช่วยเหลือพวกเขาได้ในยามที่พวกเขามีความหวาดกลัว หรือมีปัญหา

ที่มา:ดร.ลี  ซอลค์

เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง

แสดงความคิดเห็น

comments

Powered by Facebook Comments