การเล่นคือการเรียนรู้ที่สำคัญของเด็ก

การเรียนรู้ของเด็กที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งก็คือ การเล่น ยิ่งเด็กมีโอกาสเล่นมากเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสรู้จักโลกมากขึ้นเท่านั้น  หากพยายามยัดเยียดให้เด็กเคร่งเครียดอยู่แต่กับการเรียนหนังสืออย่างเดียว ไม่ให้เขาได้เล่นนั้น เด็กย่อมมีสติปัญญาที่ไม่พัฒนาแน่

การเล่นคือส่วนสำคัญที่สุดอย่างหนึ่งของการเรียนรู้ของเด็ก

เมื่อเด็กเริ่มเคลื่อนไหว สามารถใช้กล้ามเนื้อของเขาได้แล้ว การเล่นจะช่วยให้เขามีโอกาสฝึกฝนการใช้กล้ามเนื้อและสมองจินตนาการไปด้วย

การเล่น ก็คือ การทำงานของเด็กนั่นเอง

นับแต่แรกเกิด วัตถุที่อยู่รอบๆ ตัวของเล่นต่างๆ ที่เขาเห็น เป็นแรงจูงใจให้เขาอยากใช้กล้ามเนื้อและสมองมากขึ้น

ในสภาพแวดล้อมที่มีสิ่งกระตุ้นเร้ามากมาย เด็กทารกจะสามารถรับรู้และตอบสนองได้ดีและจะมีแรงจูงใจมากขึ้นเพื่อค้นให้พบว่าสิ่งต่างๆ ที่เห็นนั้นเป็นอย่างไร การที่จับต้องวัตถุนั้นๆ จะมีผลอย่างไร เขาจะลองผลัก ดึง ดัน เปิด ปิด เอาเข้า เอาออก ก่อขึ้นมาแล้วพังทลายลงไป เหล่านี้เป็นต้น

ในระยะต้นๆ ของวัยเด็กเล็ก เด็กจะสนุกกับการเล่น ขอให้ได้เล่นเท่านั้น แต่ต่อมาการเล่นจะมีเป้าหมายมากขึ้น เด็กจะมองหาเหตุและผลที่ตามมา เขาจะพยายามค้นหาให้ได้ว่า อะไรทำให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น และเกิดอยู่ตลอดเวลาหรือไม่ ผลที่เกิดขึ้นขั้นสุดท้ายเป็นอย่างไร เขาสนุกกับการท้าทายที่ช่วยกระตุ้นให้เขาทำอะไรบางอย่างได้สำเร็จ  สนุกกับการแก้ปัญหา ฯลฯ เหล่านี้จะช่วยให้เขามีนิสัยเป็นนักแก้ปัญหาที่ดี ทำงานได้ถูกต้องในอนาคต ปฏิกิริยาจากผู้ใหญ่ที่เขารู้จักอย่างเช่น พ่อแม่ หรือครู ก็เป็นแรงจูงใจสำคัญที่จะทำให้เขาอยากเรียนรู้มากขึ้นไปอีก เป็นการปูพื้นฐานให้พร้อมสำหรับการตั้งใจเรียนในโรงเรียนต่อไป

เด็กจำเป็นต้องมีของเล่นที่สามารถจับต้อง หรือทดลองได้ ในรูปแบบต่างๆ แต่ของเล่นเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องมีราคาแพงอย่างที่ขายทั่วไป ของใช้ในบ้านที่มีอยู่ก็เอามาใช้ได้ ทารกและเด็กเล็กชอบเล่นกับของจริงด้วยซ้ำ เช่น พวงกุญแจ ไฟฉาย หม้อ กระทะ ช้อน ถุงกระดาษ หมวก ฯลฯ ยิ่งถ้าเป็นของพ่อแม่ด้วยแล้ว เขายิ่งชอบใจใหญ่

เนื่องจากการเล่นเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการเรียนรู้ของเด็ก ของเล่นต่างๆ ทั้งที่เป็นของจริงหรือของเล่นที่ซื้อมา  จึงมีความสำคัญพอๆ กับอาหารและเสื้อผ้า เมื่อเป็นเช่นนี้ เราไม่ควรใช้ของเล่นเป็นเครื่องมือในการอบรมบ่มนิสัย หรือเป็นรางวัลโทษเด็ก เพราะเด็กจะรู้สึกเบื่อเมื่อไม่มีอะไรจะเล่น และการไม่มีอะไรจะเล่นนี้ มีผลปิดกั้นการเรียนรู้ของเขาได้

นอกจากการเล่นจะทำให้เด็กหายเบื่อ เซ็ง และเรียนรู้เกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ในโลกนี้แล้ว ยังสอนให้เขารู้ด้วยว่า การกระทำของเขามีผลกระทบต่อผู้อื่นอย่างไร เพราะเหตุใดเขาจึงต้องมีความอดกลั้นบ้าง อย่างเช่น ตอนแรกเด็กเล็กๆ ไม่รู้หรอกว่าเด็กคนอื่นก็เป็น คนเหมือนเขา  อาจจะคิดไปก้ได้ว่าเด็กอื่นๆ นั้นเป็นสิ่งของวัตถุ ซึ่งบางครั้งก็ให้ความสะดวกสบายดี บางครั้งก็น่ารำคาญชอบให้หัวเสีย แล้วในที่สุดเขาก็ได้รู้ความจริงว่าเด็กพวกนั้นก็เป็นคนเหมือนเขา  เพราะรู้สึกเจ็บเมื่อถูกตี(เด็กพวกนั้นร้องไห้) และอาจจะตีตอบกลับมาก็ได้ (เพราะฉะนั้นเขาไม่ควรไปยั่วโทสะเด็กพวกนั้น)

เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง

แสดงความคิดเห็น

comments

Powered by Facebook Comments